Teño feridas nos oídos,
de todo iso que me dixeches
e eu non quería escoitar.
Palabras que se meteron no meu peito
e se negaron a saír.
Todo o que non quixen oír,
quedoume gravado nas paredes da alma
e agora,
cando pecho os ollos,
segue a soarme, coma un eco,
que non ten fin.
Ecos que nin o tempo soubo calar.
Teño feridas nos ollos,
de tanto pedir axuda
coa tristura que se apoderou deles.
Teño feridas nos beizos,
que tanto se pecharon
cando eu só quería berrar.
Que foron testemuñas de todo o que non dixen.
Foron beizos que mantiñan os segredos,
que non me atrevía a dicir,
por medo a sufrir.
Teño feridas na pel, na miña pel,
tan sumamente fráxil ao teu tacto.
Na que teño marcas que non se ven.
Partes onde teño impregnadas as túas pegadas,
que desexo borrar,
sen deixar rastro delas.
Partes no MEU corpo,
que nunca foron túas.
Teño feridas no peito,
de tanto gardar o medo,
coma un segredo.
E hoxe falo.
A miña voz sae feble
destes beizos feridos,
máis sae.
Xa non gardo segredos por medo,
ou vergoña.
A culpa non foi miña.
E o meu corpo
é meu.
Sempre o foi.
Chloé F. C. 3°C
